Dirty Word Horror

  Marcin Majchrzak – Stacja Intrygujący pomysł, irytujące wykonanie – tak najkrócej można podsumować debiutancką (?) powieść Marcina Majchrzaka. Do efektownie wymyślonego, zapętlonego, czarną farbką malowanego finału przyjdzie się jednak przebrnąć przez niekończące się litanie i wyrzekania głównego bohatera – nastoletniego uosobienia Weltschmerzu, wędrującego bez celu po paskudnych ulicach swego równie paskudnego miasta rodzinnego. + Piotr po latach nieobecności wraca do rodzinnego miasta, by uporządkować mieszkanie po zmarłej matce. Wędrując bez celu paskudnymi ulicami paskudnej mieściny, wspomina swe szkolne lata, a w szczególności alkoholową imprezkę w ruinach opuszczonej stacji kolejowej Chomiczówka. Impreza zakończyła się tragedią – podpity kolega zginął, spadając z wysokości i nabijając się na żeliwny, sterczący pręt. Straszna śmierć odciska mroczne piętno na pozostałych nastolatkach – jeden z nich ląduje nawet na chwilę w psychiatryku. Głównego bohatera zaczyna z kol...

  Słynny, dwukrotnie z wielkim powodzeniem ekranizowany thriller Patricii Highsmith, jeden z najlepszych w historii gatunku obrazów „uroczego mordercy”, początek całej (bodaj 5-tomowej) serii przygód Ripleya. + Tom Ripley to szwendający się bez większego celu po Nowym Jorku bezrobotny cwaniaczek, zarabiający co nieco na drobnych oszustwach. Pewnego dnia uśmiecha się do niego szczęście – milioner zatrudnia go do delikatnego zadania: ma on, udając się do Europy, namówić syna tegoż milionera, Dickiego, do powrotu do Stanów. Pretekstem jest do tego dość przelotna znajomość Toma z Dickiem, ojciec liczy, że być może kolega przekona upartego syna. Dickie, przebywając we Włoszech, zajmuje się tam co do zasady niczym; trochę niby maluje, trochę myśli o projektowaniu jachtów, dużo się bawi w luksusowych miejscówkach z sobie podobnymi bogaczami, ot, typowy amerykański banan sponsorowany przez pieniądze rodziców. Tom odnajduje Dicka w małej miejscowości pod Neapolem, szybko zdobywa je...

Sporo ciekawych anegdot i powieści z Dzikiego Zachodu - w tym gorączka złota, szlaki pionierskie wiodące na Zachód, walki z Indianami (ze szczególnym uwzględnieniem Little Big Horn),kobiety na dzikim Zachodzie; jest nawet część o literaturze i filmie westernowym. Do tego rozdział o Modrzejewskiej, nieco cytatów z Sienkiewicza (Listy z Ameryki) i Sygurda Wiśniowskiego i sporo (czasami dość nachalnych) poloniców. W tle obowiązkowa wówczas dawka propagandy - ruchy robotnicze wielkich miast, podbój Dzikiego Zachodu jako odgromnik gniewu mas pracujących (a może i jest w tym coś?),święto 1 Maja, no, takie tam ówczesne robotniczo-chłopskie bery i bojki. Napisane wszystko lekko i bardzo przyjemnie - Sierecki był znanym i popularnym za komuny autorem takich właśnie lekkich, dobrze się czytających książek - więc bezboleśnie się płynie przez książkę, choć chaotyczna struktura i gigantyczne braki w tematyce (bardzo mało o wojnie secesyjnej, nic prawie o handlu bydłem - czyli istocie westernow...

Wegner, obok oczywistego Sapkowskiego, Kresa i Grzędowicza (Pan Lodowego Ogrodu) to czwarty wielki polskiej fantasy.  Jego “Opowieści Z Meekhańskiego Pogranicza” to znakomita, mocna, “męska” (cokolwiek takie określenie dzisiaj znaczy) proza, początek dużej, na dziś (2026) zdaje się 7-tomowej, wciąż kontynuowanej sagi. Osiem niezależnych, powiązanych lokalizacją i bohaterami opowiadań (ta taktyka narracyjna przypomina nieco “Wiedźmina” Sapkowskiego) pozwala czytelnikowi zapoznać się ze światem Meekhanu, z jego podstawowymi uwarunkowaniami geograficznymi, politycznymi i społecznymi. Następuje tu też etap “rozstawiania figur” na planszy, poznajemy postaci których losy, jak należy zakładać, będziemy dalej śledzić w sadze. + W środku mapy znajduje się  Imperium Meekhańskie - takie klasyczne “imperium” znane z wielu sag fantasy (trochę jak Adua u Joe Abercrombiego, czy  Imperium z Gwiezdnych Wojen). Dowiadujemy się nieco o historii, wojnach bogów, atakach koczowniczych plemion ...

Niezwykła historia/legenda Erzsébet Báthory — „krwawej hrabiny" — to samograj. Tutaj wystarczy nic nie zepsuć, a że Maciej Szymczak nie zepsuł — no to i mamy dobrą książkę, mieszankę powieści historycznej i horroru. + Erzsebet Bathory (po mężu: Nadasdy),która żyła w latach 1560–1614, była potężną magnatką węgierską (Stefan Batory był jej wujem),osobą niezmiernie wpływową i zamożną. Po śmierci męża — w niewyjaśnionych okolicznościach, btw — samodzielnie, twardą ręką rządziła swymi włościami, aż do roku 1610, kiedy palatyn Gyorgy Thurzo, po przybyciu na jej rodowy zamek Czachtice (obecnie Słowacja),aresztował hrabinę i jej przybocznych pod zarzutem popełnienia szeregu zbrodni obejmujących porwania, tortury i morderstwa okolicznych dziewcząt. Przeprowadzony proces potwierdził wszystkie oskarżenia, dodając do nich mnóstwo makabrycznych szczegółów — wśród nich pojawiły się również nie/sławne wampiryczne „kąpiele we krwi dziewic dla podtrzymania młodości". W efekcie wspólnicy zbrod...

Drugi, po “Czterech Porach Roku” czteropak mini-powieści Stephena Kinga, nieco mniej popularny od superprzebojowego poprzednika (no bo Shawshank i Stand By Me…) ale za to znacznie konkretniejszy gatunkowo, stąd dla zaprzysięgłych fanów horroru (do których zalicza się piszący te słowa) będzie większą frajdą. Tym razem King nie hamletyzuje, jak to “formuła horroru” go ogranicza, nie usiłuje pisać Wielkiej Amerykańskiej Literatury, bawi się tym, co najbardziej kocha, czyli porządną gatunkową grozę, powstałą z połączenia jego autentycznych lęków (jak sam często żartuje, King boi się “praktycznie wszystkiego” a na szczycie jego obaw są latanie samolotami i wypalenie artystyczne) z wręcz pulpową, B-klasową fantastyką/horrorem. No i cztery takie sztosiwa serwuje spragnionym czytelnikom w “Cztery Po Północy”. + Na pierwszy strzał idą najbardziej znane ze zbioru (a to za sprawą popularnego mini-serialu tv) “Langoliery”. Często zarzuca się Kingowi, że lepiej u niego z piórem, warsztatem, niż z i...

  “Człowiek Z Dymu” budzi trochę mieszane uczucia…bo tak, z jednej strony to jest porządny, nieźle wymyślony i dobrze napisany thriller, z drugiej jednak małe rozczarowanie, bo i człowiek się nieco więcej merytorycznie spodziewał, jakiegoś   fabularnego “wow” (a to jest “tylko” taka rzetelna, rzetelnie opowiedziana historia)   i nieco więcej mroku. Alex North od czasów “Szeptacza” i “W Cieniu Zła” sytuowany był na pograniczu pomiędzy mrocznym thrillerem a horrorem, tymczasem “Człowiek Z Dymu” to, plain&simple, zwykły kryminał. + Bohater zostaje wezwany na rodzinną wyspę (trudno umiejscowić akcję “Człowieka”, North to Anglik z Leeds, ale powieść ma wyraźny amerykański vibe, nadto w pewnym momencie pada nazwa Cleveland; z tym, że Cleveland leży nad Erie - wielkim JEZIOREM (lake) tymczasem w powieści mowa jest o “morzu”) w związku z tajemniczym zaginięciem jego samotnie mieszkającego ojca. Odnaleziono tylko jego pusty samochód nad stromym nadmorskim klifem i kopertę ad...